„Zaburzenie” to jedna z najwcześniejszych powieści Thomasa Bernharda, która została wydana w 1969 roku. Jest to jedno z największych osiągnięć austriackiego pisarza. Można w tej jednej książce obserwować wszystkie charakterystyczne dla jego pisarstwa motywy. Jednak publikacja obejmuje również całą krytykę powojennej rzeczywistości Austrii. . Bernhard kieruje swój atak przeciw jej zakłamaniu, ograniczonej mieszczańskiej mentalności, nietolerancji, wszechobecnemu nazistowskiemu dziedzictwu, ale też obnaża wynaturzenia systemu władzy, szkolnictwa czy służby zdrowia. Pokazuje, jaki wpływ zaburzone życie społeczne ma na więzy prywatne i relacje rodzinne. Jego bohaterowie są zmuszeni do życia w otoczeniu mrocznej i groźnej przyrody.

 

Autor poddaje analizie więzi międzyludzkie zachodzące miedzy członkami rodzin. Ważną rolę odgrywa tu las, który stanowi tło powieści. Przyroda piękna lecz mroczna jest niezwykle depresyjna. Ma destrukcyjny wpływ na ludzi. Jest ona przyczyną tytułowego zaburzenia. Las można odczytywać, jako naszą podświadomość, która jest pełna blokad i alienacji. Chwilami powieść może wydawać się monotonna i nawet nudna, ale na pewno nie warta odłożenia. Warto doczytać książkę do końca, aby przekonać się w czym tkwi jej arcydzieło. Choć problematyka poruszona w powieści może być dla niektórych banalna, wbrew pozorom jest niezwykle istotna. Na pewno książka ta nie wszystkim przypadnie do gustu, jednak i tak jest godna polecenia i warta przemyślenia. Zagłębienie się w świat Bernhardta może być bardzo ciekawe.