„Fikcja” to zbiór tekstów, które dotyczą zagadnień od wieków fascynujących człowieka. Jest to najważniejszy tomik Borgesa, który przyniósł mu międzynarodową sławę. Został wydany w 1944 roku. Wszystkie późniejsze dzieła argentyńskiego pisarza są jedynie modyfikacją tego, co udało mu się zawrzeć w tym właśnie tomiku. Tworząc tę niepowtarzalną fabułę, Borges używa różne gatunki i formy literackie. Łączy recenzje nieistniejących książek z fikcyjnymi biografiami, parabolami, opowiadaniami fantastycznymi oraz kryminalnymi. Każdy z utworów zawartych w książce staje się pewnego rodzaju dziełem.

 

Świat, który został przedstawiony w „Fikcji” jest niezwykle chaotyczny. Przypomina labirynt, po którym bardzo trudno jest się poruszać. Przedstawiona została tu niezwykła wizja Borgesowskiego świata, która jest pewnego rodzaju grą autora z jego czytelnikami. Stanowi ironiczne podsumowanie tego, o czym od wielu wieków rozprawiali myśliciele.

 

Autorowi udaje się zbudować wielopiętrowe labirynty metafor i znaczeń, a wszystko to w pozornie lekkiej konwencji odwołującej się do rozmaitych gatunków popularnych. Dzięki temu, jesteśmy w stanie przeczytać i zrozumieć to, co autor miał na myśli. Czy się z tym zgadzamy, to już odmienna historia. Niektóre łamigłówki umysłowe, które przedstawia Borges są łatwe, a niektóre tak sprytnie skonstruowane, że potrzeba trochę czasu, aby je we właściwy sposób zrozumieć. Na pewno świat, który tworzy w swoim tomiku Borges jest wielobarwny, ciekawy i niezwykle intrygujący. Nie sposób się w nim nudzić.