„Pociąg do życia wiecznego” to zbiór felietonów odznaczających się błyskotliwym poczuciem humoru Pilcha. Dużo jest w nich lekkości oraz ciętego języka, za których Pilch jest tak ceniony i lubiany.

Jest tutaj pełno inteligentnego poczucia humoru. Dzięki temu, felietony czyta się z tak dużą przyjemnością. Autor pokazuje się w roli bacznego obserwatora rzeczywistości. Obserwuje rzeczywistość europejską, polską, jak i światową. Jego spostrzeżenia są elokwentne, erudycyjne, w wyważony sposób łączą dowcip z refleksją. Pilch pisze przede wszystkim o wydarzeniach kulturalnych, społecznych, politycznych z lat 2004-2006, więc dzisiejszy czytelnik ma okazję spojrzeć na nie z dystansem. Część obaw, jakie przedstawia w swoich felietonach Pilch, sprawdziła się. Dotyczy to przede wszystkim rozwiniętych gierek na szczytach władzy. Dużo miejsca pisarz poświęcił artystycznym kontekstom. Często odwołuje się on do wybranych książek, wierszy, dzieł muzycznych i malarskich; przywołuje też fragmenty artykułów z prasy, komentarzy politycznych, polemik.

Pilch przedstawia także siebie w felietonach. Mówi o swoim życiu, jak i korzeniach, które nierozerwalnie są związane z Polską. Opowiada o swojej rodzinie, dzieciństwie oraz o przyjaciołach. Tym opowieściom towarzyszą powroty do miejsc, zapachów, smaków, które po wielu latach żyją tylko w pamięci i w snach.

Felietony czyta się szybko i z bardzo dużą przyjemnością. Autorowi udało się połączyć lekkie przekazy z nieco trudniejszymi tematami wymagającymi nieco refleksji i chwili zastanowienia.