„Sto lat samotności” to historia osady Mocando i rodziny Buendia, których auto znał z opowieści swoich dziadków. Rodzinę tę prześladuje fatum kazirodztwa. Gabriel García Márquez pokazał świat, w którym rzeczy nadzwyczajne mają wymiar szarej rzeczywistości. Natomiast zjawiska kompletnie zwyczajne były przyjmowane jako zjawiska nadprzyrodzone. Świat bez czasu oraz bez nazywania niektórzy rzeczy był dawniej rzeczywistością wielu ludzi. W książce znalazły się odniesienia biblijne, baśniowe, a także literackie oraz polityczne. Książka uświadamia nam, że niektóre osoby są po prostu skazane na samotność. I nie mają drugiej szansy, aby coś zmienić w swoim życiu.

 

„Sto lat samotności” to na pewno urzekająca opowieść, która osnuta jest na kanwie historii rodzinnej samego pisarza. Przedstawiona zostaje jednak w taki sposób, aby była metaforą całej ludzkości. W jednym domie, autorowi udało się zmieścić imponującą mnogość spraw. Przedstawione zostają wątki miłosne, przemijania, wątki polityczne, wojna, a także pogoń za tym, co nieuchwytne. Wymieniać można by znacznie dłużej to, co udało się w tej książce autorowi zmieścić. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie. Książka ta jest dowodem na to, że Gabriel García Márquez miał niezwykły dar opowiadania.

 

Zdecydowanie, autorowi udało się stworzyć niesamowite dzieło, które jest ponadczasowe. Może w nim odnaleźć wiele ciekawych nawiązań i odniesień. W związku z tym, na pewno jest to książka, którą powinny przeczytać osoby chcące dowiedzieć się czegoś o świecie, a także takie, które są bardzo ciekawe i lubią powieści przepełnione wątkami.